நாதுராம் கோட்சேவின் இறுதி அறிக்கை (திருத்தப்படவில்லை)
“ஜனவரி 13, 1948 அன்று, காந்திஜி சாகும்வரை உண்ணாவிரதம் இருக்க முடிவு செய்ததாக அறிந்தேன். அவர் இந்து-முஸ்லிம் ஒற்றுமைக்கான உத்தரவாதத்தை விரும்புவதாகக் காரணம் கூறப்பட்டது. அரசாங்கத்தால் திட்டவட்டமாக மறுக்கப்பட்ட… ஆனால் மக்கள் அரசின் இந்த முடிவு காந்திஜியின் உண்ணாவிரதத்திற்கு ஏற்றவாறு மாற்றப்பட்டது. காந்திஜியின் பாகிஸ்தானுக்குச் சாதகமாக இருந்த சார்புகளுடன் ஒப்பிடும் போது, பொதுக் கருத்தின் சக்தி அற்பமானதேயன்றி வேறில்லை என்பது என் மனதிற்குப் புலப்பட்டது.
….1946 அல்லது அதற்குப் பிறகு, நோகாலியில் சுர்ஹவர்தியின் அரசாங்க ஆதரவின் கீழ் இந்துக்கள் மீது இழைக்கப்பட்ட முஸ்லீம் அட்டூழியங்கள் எங்கள் இரத்தத்தை கொதிக்க வைத்தன. காந்திஜி அந்த சுர்ஹவர்தியைக் காக்க முன்வந்ததைக் கண்டு எங்களின் வெட்கத்துக்கும் கோபத்துக்கும் எல்லையே இல்லை, அவருடைய பிரார்த்தனைக் கூட்டங்களில் கூட
காந்திஜியின் செல்வாக்கு முதலில் அதிகரித்தது. பின்னர் உயர்ந்தது. பொதுமக்களின் விழிப்புணர்விற்கான அவரது செயல்பாடுகள் அவற்றின் தீவிரத்தில் அபரிமிதமானவை மற்றும் உண்மை மற்றும் அகிம்சையின் முழக்கங்களால் வலுவூட்டப்பட்டன, அவர் ஆடம்பரமாக நாட்டிற்கு முன் அணிவகுத்தார் … ஆக்கிரமிப்பாளருக்கு ஆயுதமேந்திய எதிர்ப்பு அநியாயம் என்று என்னால் ஒருபோதும் கருத முடியவில்லை …[19/01, 12:11] John Son: … ராமர் ராவணனைக் கொன்றார். கொந்தளிப்பான சண்டை… கிருஷ்ணன் கன்சனின் அக்கிரமத்தை முடிவுக்குக் கொண்டுவர அவனைக் கொன்றான்… சிவாஜி, ராணா பிரதாப் மற்றும் குருவைக் கண்டித்து கோவிந்த், ‘தவறான தேசபக்தர்கள்’, காந்திஜி தனது சுயமரியாதையை அம்பலப்படுத்தினார்… காந்திஜி, முரண்பாடாக, உண்மை மற்றும் அகிம்சையின் பெயரால் நாட்டில் சொல்லொணாப் பேரழிவுகளை ஏற்படுத்திய ஒரு வன்முறை அமைதிவாதி, அதே நேரத்தில் ராணா பிரதாப், சிவாஜி மற்றும் குரு ஆகியோர் உறைவிடமாக இருப்பார்கள். தங்கள் நாட்டு மக்களின் இதயங்களில் என்றென்றும்…..
1919 வாக்கில், காந்திஜி விரக்தி அடைந்தார். முஸ்லீம்களை நம்ப வைக்கும் அவரது முயற்சிகள், ஒரு அபத்தமான வாக்குறுதியிலிருந்து மற்றொன்றுக்கு சென்றது… அவர் இந்த நாட்டில் கிலாபத் இயக்கத்தை ஆதரித்தார், அந்த கொள்கையில் தேசிய காங்கிரஸின் முழு ஆதரவையும் பெற முடிந்தது… மிக விரைவில் மோப்லா கிளர்ச்சி அதைக் காட்டியது. முஸ்லிம்களுக்கு தேசிய ஒருமைப்பாடு என்ற எண்ணம் சிறிதும் இல்லை… இந்துக்களின் பெரும் படுகொலையைத் தொடர்ந்து… கிளர்ச்சியால் துவண்டு போகாத பிரிட்டிஷ் அரசு, அதை ஒரு சிலவற்றில் அடக்கியது. சில மாதங்கள் கழித்து காந்திஜிக்கு அவரது இந்து-முஸ்லிம் ஒற்றுமையின் மகிழ்ச்சியை விட்டுச் சென்றது… பிரிட்டிஷ் ஏகாதிபத்தியம் வலுவடைந்தது, முஸ்லிம்கள் வெறித்தனமாக மாறினார்கள், அதன் விளைவுகள் இந்துக்களுக்குப் பார்வையிட்டன… வருடங்களாகக் குவிந்த ஆத்திரமூட்டல், அவரது கடைசி முஸ்லீம் சார்பு உண்ணாவிரதத்தின் உச்சகட்டமாக, காந்திஜியின் இருப்பை உடனடியாக முடிவுக்குக் கொண்டு வர வேண்டும் என்ற முடிவுக்கு என்னைத் தூண்டியது… அவர் ஒரு அகநிலை மனநிலையை வளர்த்துக் கொண்டார். எது சரி அல்லது தவறு… ஒன்று காங்கிரஸ் தனது விருப்பத்தை அவரிடம் ஒப்படைத்து, அவரது விசித்திரம், விசித்திரத்தன்மை ஆகியவற்றிற்கு இரண்டாவது பிடில் வாசிக்க வேண்டும்… அல்லது அதை சுமக்க வேண்டும். அவர் இல்லாமல்… ஒத்துழையாமை இயக்கத்தை வழிநடத்தும் தலைசிறந்த மூளையாக இருந்தார்… இயக்கம் வெற்றி பெறலாம் அல்லது தோல்வியடையலாம்; இது சொல்லொணாப் பேரழிவுகளையும் அரசியல் தலைகீழ் மாற்றங்களையும் கொண்டு வரலாம், ஆனால் மகாத்மாவின் தவறின்மைக்கு அது எந்த மாற்றத்தையும் ஏற்படுத்தாது… இந்த குழந்தைத்தனமான முட்டாள்தனம் மற்றும் பிடிவாதங்கள், மிகக் கடுமையான வாழ்க்கை சிக்கனம், இடைவிடாத உழைப்பு மற்றும் உயரிய குணம் ஆகியவற்றுடன் காந்திஜியை வலிமைமிக்கவராகவும் தவிர்க்கமுடியாதவராகவும் ஆக்கியது. அத்தகைய முழுமையான பொறுப்பின்மையால், காந்திஜி தவறுக்கு மேல் தவறு செய்தவர்…
…..மகாத்மாவும் ஆதரித்தார். பம்பாய் பிரசிடென்சியில் இருந்து சிந்துவைப் பிரித்து, சிந்துவின் இந்துக்களை வகுப்புவாத ஓநாய்களுக்குத் தள்ளியது. கராச்சி, சுக்கூர், ஷிகர்பூர் மற்றும் பிற இடங்களில் பல கலவரங்கள் நடந்தன
தக்காணத்தில் லேசான எதிர்வினைகளுடன் கராச்சிக்கு… செப்டம்பர் மாதம் அமைக்கப்பட்ட இடைக்கால அரசாங்கம் அதன் முஸ்லீம் லீக் உறுப்பினர்களால் நாசப்படுத்தப்பட்டது, ஆனால் மேலும் அவர்கள் விசுவாசமற்றவர்களாகவும் அவர்கள் அங்கம் வகிக்கும் அரசாங்கத்திற்கு துரோகம் செய்தது, காந்தியின் மீது அவர்களுக்கு இருந்த பற்று அதிகமாக இருந்தது…
தக்காணத்தில் லேசான எதிர்வினைகளுடன் கராச்சிக்கு… செப்டம்பர் மாதம் அமைக்கப்பட்ட இடைக்கால அரசாங்கம் அதன் முஸ்லீம் லீக் உறுப்பினர்களால் நாசப்படுத்தப்பட்டது, ஆனால் மேலும் அவர்கள் விசுவாசமற்றவர்களாகவும் அவர்கள் அங்கம் வகிக்கும் அரசாங்கத்திற்கு துரோகம் செய்தது, காந்தியின் மீது அவர்களுக்கு இருந்த பற்று அதிகமாக இருந்தது…
…..தன் தேசியவாதம் மற்றும் சோசலிசம் பற்றி பெருமையடித்த காங்கிரஸ், பாகிஸ்தானை ரகசியமாக ஏற்றுக்கொண்டு, ஜின்னாவிடம் பரிதாபமாக சரணடைந்தது. இந்தியா கண்கூடாகப் பார்க்கப்பட்டு, இந்தியப் பகுதியின் மூன்றில் ஒரு பகுதி நமக்கு அந்நிய பூமியாக மாறியது… 30 ஆண்டுகால சர்வாதிகாரத்துக்குப் பிறகு காந்திஜி சாதித்தது இதுதான், இதைத்தான் காங்கிரஸ் கட்சி ‘சுதந்திரம்’ என்கிறது…

… காந்திஜி விதித்த நிபந்தனைகளில் ஒன்று. டெல்லியில் இந்து அகதிகளால் ஆக்கிரமிக்கப்பட்ட மசூதிகள் தொடர்பான சாகும்வரை உண்ணாவிரதத்தை அவர் முறித்ததற்காக. ஆனால் பாகிஸ்தானில் இந்துக்கள் வன்முறைத் தாக்குதலுக்கு ஆளானபோது, பாகிஸ்தான் அரசைக் கண்டித்தும், கண்டனம் செய்வதற்கும் அவர் ஒரு வார்த்தை கூட பேசவில்லை…
காந்தி தேசத் தந்தை என்று அழைக்கப்படுகிறார். ஆனால் அப்படியானால், அவர் தனது தந்தைவழி கடமையைத் தவறிவிட்டார், ஏனெனில் அவர் தேசத்தைப் பிரிப்பதற்கு அவர் ஒப்புக்கொண்டதன் மூலம் தேசத்திற்கு மிகவும் துரோகமாகச் செயல்பட்டார்… இந்த நாட்டு மக்கள் பாகிஸ்தானுக்கு எதிரான தங்கள் எதிர்ப்பில் ஆர்வமாகவும் தீவிரமாகவும் இருந்தனர். ஆனால் காந்திஜி மக்களிடம் பொய்யாக விளையாடினார்.
நான் முற்றிலும் அழிந்துவிடுவேன், நான் காந்திஜியைக் கொன்றால் வெறுப்பைத் தவிர வேறொன்றையும் மக்களிடம் எதிர்பார்க்க முடியாது. ஆனால் அதே நேரத்தில், காந்திஜி இல்லாத இந்திய அரசியல் நிச்சயமாக நடைமுறையில் நிரூபிக்கப்படும் என்றும், பதிலடி கொடுக்கக்கூடியதாகவும், ஆயுதப் படைகள் மூலம் வலிமையானதாகவும் இருக்கும் என்று நான் உணர்ந்தேன். சந்தேகமே இல்லை, எனது சொந்த எதிர்காலம் முற்றிலும் பாழாகிவிடும், ஆனால் பாகிஸ்தானின் ஊடுருவலில் இருந்து தேசம் காப்பாற்றப்படும்…
…..எனது கொள்கையும் செயலும் கோடிக்கணக்கான மக்களுக்கு அழிவையும் அழிவையும் ஏற்படுத்திய நபரை நோக்கி என் துப்பாக்கிச் சூடு நடத்தப்பட்டது என்று நான் சொல்கிறேன். இந்துக்களே… அத்தகைய குற்றவாளியை சட்டத்தின் முன் நிறுத்த எந்த சட்டப்பூர்வ இயந்திரமும் இல்லை, அதனால்தான் நான் அந்த கொடிய துப்பாக்கிச் சூடுகளைச் செய்தேன்…
….எனக்கு எந்தக் கருணையும் காட்டப்பட வேண்டும் என்று நான் விரும்பவில்லை… செய்தேன். பகலில் காந்திஜி மீது துப்பாக்கிச் சூடு. நான் ஓடிப்போக எந்த முயற்சியும் செய்யவில்லை; உண்மையில் நான் ஓடிப்போவதைப் பற்றிய எந்த யோசனையையும் பெற்றதில்லை. நான் என்னை நானே சுட்டுக்கொள்ள முயற்சிக்கவில்லை… ஏனென்றால், திறந்த நீதிமன்றத்தில் என் எண்ணங்களை வெளிப்படுத்துவது எனது தீவிர ஆசை. எனது செயலின் தார்மீகப் பக்கத்தைப் பற்றிய எனது நம்பிக்கை, அதற்கு எதிராக அனைத்துத் தரப்பிலிருந்தும் முன்வைக்கப்பட்ட விமர்சனங்களாலும் அசைக்கப்படவில்லை. வரலாற்றின்நேர்மையான எழுத்தாளர்கள் எனது செயலை எடைபோட்டு, எதிர்காலத்தில் அதன் உண்மையான மதிப்பைக்கண்டுபிடிப்பார்கள் என்பதில் எனக்கு எந்த சந்தேகமும் இல்லை.
நாதுராம் கோட்சே